Urodził się 19 lipca 1912 r. w Książu Wielkim koło Miechowa. Studia artystyczne podjął w 1929 r. w Krakowskiej Państwowej Szkole Sztuk Zdobniczych i Przemysłu Artystycznego. W tymże roku został członkiem ugrupowania o nazwie Szczep Szukalszczyków Herbu Rogate Serce.

Żechowski zawsze skłaniał się ku ilustratorstwu, przez całe życie tworzył prace związane z literaturą /ilustrował:
E. Zegadłowicza: Motory, Zmory, Wrzosy;
J. Żuławskiego: Na srebrnym Globie;
L. Kruczkowskiego: Pawie pióra;
A. Mickiewicza: Dziady, Ballady;
J. Słowackiego: Anhelli

Namalował kilkadziesiąt bardzo sugestywnych portretów, m.in.: Chopina, Bethowena, Moniuszki, Słowackiego, Żeromskiego, Gorkiego, Zegadłowicza, Tarnowskiego, Chmielowskiego, Matejki, M. Anioła, Rembrandta, Pascala, Nietzschego, Tołstoja, Dostojewskiego, Platona, Sokratesa, Demostenesa. Zawsze fascynowała go też postać Chrystusa.
   W roku 1973 wyjeżdża na półroczne stypendium Fundacji Kościuszkowskiej do Nowego Jorku. W roku 1977 Ryszard Wójcik nakręcił film TV o Stefanie Żechowskim /tytułując go wymownie Pustelnik/ prezentujący po raz pierwszy szerzej dość pokaźną ilość prac. W 1981 roku ukazał się drukiem album - pamiętnik Na jawie, który spotkał się z żywym zainteresowaniem świata kultury i spopularyzował artystę w całej Polsce. Na zachodzie /we Francji, Holandii, Belgii/ I w USA, Żechowski zasłynął jako twórca surrealistycznych erotyków. Żechowski pokazuje w swej twórczości zmaganie się człowieka ze światem, z drugim człowiekiem i z samym sobą. Pokazuje człowieka zmagającego się ze złem.
   Olga Wójcik w artykule MIĘDZY TERAZ A POTEM*, pisze m. in.; „ Żechowski sięga po różne tematy i motywy. /.../ Można by powiedzieć, że prace Żechowskiego tworzą coś na kształt plastycznego traktatu filozoficznego poświęconego kategorii czasu. Na każdą chwilę daną człowiekowi, patrzy artysta przez pryzmat słowa potem. Każda chwila jest bardzo ważna, ponieważ wpisuje się w wieczność.”
   Twórczość Żechwskiego nawiązuje do tradycji polskiej sztuki XIX i XX wieku. Jego wyobraźnia plastyczna za pomocą mistrzowskiego rysunku kreuje świat przesycony wewnętrznym światłem raz czystym raz zamglonym aż po mocne akcenty czerni. Wizyjna rzeczywistość przedstawień zaludnionych zjawami z marzeń sennych, zadziwia i emanuje specyficznym nastrojem, pochodną nadwrażliwości artysty.
   Żechowski zmarł w roku 1984 po ciężkiej chorobie w swoim ukochanym Książu Wielkim.
   Prace Żechowskiego są prezentowane w stałych kolekcjach muzealnych: Ośrodku Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II w Rzymie, Muzeum Matejki w Krzesławicach, Muzeum Karykatury w Warszawie, Muzea Narodowe w Warszawie, Krakowie, Kielcach, Poznaniu i Rzeszowie, Muzeum Poczty i Telekomunikacji we Wrocławiu, Muzeum Górnośląskiego w Bytomiu, Muzeum Miejskiego w Zabrzu, Muzeum Okręgowego w Bielsku, Muzeum Sztuki w Kozłówce, Muzeum Zegadłowicza w Gorzeniu.