Wiśnickie letnie plenery są imprezą – od kilku już lat – międzynarodową. Są interesującą konfrontacją sposobów rozumienia ceramicznego tworzywa, jego możliwości technicznych i technolo-gicznych rozwiązań formalnych i estetycznych uwarunkowanych strukturą i specyfiką materiału. Bądź też propozycjami próbujących te uwarunkowania przekroczyć, pokonać…, bądź wykorzystać kolorystyczne i strukturalne aspekty dla pogłębienia przekazu plastycznego dzieła (wzbogacenia podtekstów).



Atmosfera plenerów jest inna niż na plenerach organizowanych w fabrykach – zakładach ceramicznych. Tu pracuje się raczej podobnie jak to ma miejsce w domach pracy twórczej. Wszyscy uczestnicy mieszkają “pod jednym dachem” w internacie szkoły, bardzo blisko miejsca pracy. Dyskusje o sztuce, o pracy trwają bez przerwy; na stanowiskach w licealnych pracowniach, przy wspólnych posiłkach, w przerwach i po pracy na terenach zielonych przyległych do liceum. Dyskutuje się o pracy, o materiale, o sprawach technicznych, o ideowych sferach – sferach przekazu dzieła. Mają miejsca wykłady i wieczory autorskie. Dyskutuje się o specyfice dzieła, realizowanego w ceramice – i o sztuce w ogóle Dyskusje nierzadko są burzliwe. I efekty sympozjów są ciekawe: każdy z artystów ma własne, indywidualne spojrzenie na formę, temat, materiał. Każdy szuka w tworzywie innych aspektów, kształtów, skali, faktur, kolorytu, wyrazu, treści. A jakie to wszystko dało rezultaty widać chyba wyraźnie w pracach, które są efektem obecnego pleneru, które niniejszy katalog i wystawy poplenerowe prezentują. Na ile zaś zainspirują do nowych poszukiwań i odkryć ukażą rezultaty następnych plenerów, które w miarę kontynuowania tej imprezy będą zapewne interesująco ewoluować..

Małgorzata Olkulska